Blog

Blog

Het leven op een zorgboerderij in opbouw. Lees hier het process, de voorgang en de onvermijdelijke tegenslagen, WIJ geloven erin!

Geplaatst op 15 november 2019


Bekijk deze blog...


afbeelding uit winny the pooh https://d2u4q3iydaupsp.cloudfront.net/bN5k6Yi8D4o8lGcW9YVX98xIlRXGuKDUHkHcKBvlHWpPudB5HTU4Ktut4OYiGouSJiVXlUtLXlD49Q9uvxD3z8Dm4E5mJp836WMyCBqXSkxGELMdnlJxekA0z7hyhqUh

De boodschappen blues

Geplaatst op 13 november 2019
“Oh dus jullie zijn een pleeggezin? “
Er glijdt een blik over de meute kinderen die achter mij staat in de rij voor de kassa. Het is een lekkere bij elkaar geraapte 'bende' in alle kleuren soorten en maten. Een deel ervan kan onmogelijk uit mijn blonde blauwogige Groningse man en mij -al even blanke hoewel bruinogige brunette met Limburgse roots- zijn voortgekomen.
Ik leg uit dat we een gezinshuis zijn, maar de vrouw -een vage kennis van mijn overleden Limburgse moeder- houdt vol: “Oh zeg wat geweldig dat jullie pleegkindjes hebben genomen, dankbaar werk zeker? “
Ik mijmer in gedachten even over de laatste uitspraak:
"Dankbaar werk"
Ik zou nu eigenlijk moeten zeggen “nou nee niks geen dankbaarheid hoor”
Ik besluit echter te knikken en mijn vage “hm hm” te doen.
Mensen bedoelen het goed en ze geloven er ook in dat pleegzorg, of in ons geval gezinshuis zorg dankbaarheid brengt.
Dat doet het ook wel maar dan vooral bij mij zelf.
Dankbaarheid omdat mijn eigen kinderen een goede jeugd hadden, bij ons in huis, in liefde en stabiliteit.
We zien het zo vaak heel anders.
De vrouw vervolgt. Wat is er nou met die kinderen dat ze bij jou moeten wonen? En blijven ze dan lang?
Ik leg uit dat dit privacy gevoelig is. Ze lijkt dat wel een beetje jammer te vinden maar knikt dan toch begrijpend.
Ik kijk naar m’n bijzondere kids waarvan het blonde Hollandse peenhaartje weer eens ruzie zoekt met onze elf-achtige tengere getinte knul die een vrij kort lontje heeft.
Ik gebaar dat de vrouw me even moet excuseren en grijp in voor elf-jongen afgaat als het bommetje dat hij kan zijn. Peentjesmeisje ziet het als een motie van wantrouwen van mij en besluit haar huil-en-pruil stand aan te zetten. “Ik krijg ook altijd de schuld en iedereen haat mij” giert ze met grote uithalen. Ze stampt de winkel weer in en ik laat haar gaan. Het levert gefronste blikken van andere mensen op en een gemompeld “als die van mij was dan..” van een oudere vrouw die bij de andere kassa staat. Ik reageer er niet op, ik ken Peentjesmeisje en negeren werkt in dit soort situaties bij dit kind het beste weet ik.
Ik richt me tot elf jongen en geef aan dat ik trots ben dat hij zich beheerste, taxeer waar hij 'zit' in z’n emoties en zie aan de licht gespannen kaak dat hij nog te "hoog" zit.
Ik geef hem vijf euro en vraag hem om naar de drogist naast de supermarkt te rennen en even de lekkere thee voor me te halen die ze alleen daar verkopen. Hij moet even uit de situatie zonder het gevoel te krijgen dat hij straf krijgt en de beweging zal hem helpen om de stress weer te laten dalen.
Achter me staat het mokkende peentjesmeisje inmiddels weer in de rij. Ze ziet dat ik haar ook zie en wil haar mond weer openen om zich te beklagen maar ik draai me om en negeer het.
Ze kijkt pruilend naar de grond maar geeft haar verzet op. Wanneer ik heb afgerekend en met het hele spul ( vijf kinderen in het totaal) naar de auto loop zie ik hoe mijn eigen tienerdochter -die bij de auto op ons heeft gewacht- het stokje heeft overgenomen door grapjes te maken en dat peentjes meisje -snel af te leiden door een gebrekkig concentratievermogen- alweer gewoon meedoet.
Elf jongen komt blij terug met de thee en geeft bonnetje en wisselgeld aan mij.
Naast me staat de auto van de kennis die haar kofferbak vult met boodschappen.
Ze kijkt even op en zegt bewonderend. “Wat heb ik een respect voor mensen zoals jullie!”
Ik lach en bedank haar voor het compliment terwijl achter me hard wordt gezongen en gelachen.
“Crisisje bezworen” denk ik.
Hoewel, zie ik peentjesmeisje nu haar middelvinger gebruiken?
Ik deel snel de zitplaatsen anders in en haal elf-jongen en peentjesmeisje uit elkaar. Uit een doosje dat ik snel opdiep uit de boodschappenkrat in de kofferbak tover ik ijsjes.
Het is maar tien minuutjes naar huis, dat red je net op een waterijsje reken ik uit.

Dankbaarheid
Niet van ouders, niet van kinderen. Dat wil ik niet verwachten en is ook helemaal niet nodig of terecht.
Maar wel dankbaarheid in mijn hart.
Ik start de auto onder luid geslurp op de achterbank ( die ijsjes smelten snel..heb ik wel doekjes bij
me? ) en bedank ondertussen in stilte nog even de uitvinders van waterijs en auto s met 7 zitplaatsen.
Wat een vak.



Bekijk deze blog...



Het bloed kruipt..overpeinzingen

Geplaatst op 12 november 2019
Het is in pleeggezinnen en gezinshuizen een doorgaand onderwerp van aandacht.
En ook een vraag die mensen mij vaak stellen.
Kun je wel van je pleegkinderen houden? Jullie hebben zelf toch ook kinderen? Merken ze dat verschil dan niet?
Het gezegde gaat immers zo
" Het bloed kruipt waar het niet gaan kan"

Het zijn terechte vragen die we onszelf ook moeten stellen. Ik reflecteer daar dan ook veel op.
Daarbij komen zoveel vragen omhoog waar ik dan uren over na kan denken.
Doe ik mijn eigen kinderen tekort?
Wat doe ik ze aan door kinderen in huis te nemen die soms een flink rugzakje hebben?
Zij hebben er niet direct een keuze in gehad dat wij dit werk doen. Doe ik hen wel recht?
maar ook:
Doe ik mijn bonus* kinderen wel recht? (*wij vinden bonus leuker dan pleeg of gezinshuis kind)
Merken ze verschil? voelen ze zich de minderen? hebben ze het gevoel de reserve-kids te zijn?
En daaruit volgend:
Als je wilt dat ze zich gelijkwaardig voelen, hoe doe je dat dan?
Mijn antwoorden op deze vragen zijn:
ECHT zijn. Realistisch en eerlijk zijn. Er over praten, met de kinderen, met collega's, met je partner en vooral ook met jezelf.

Feiten zijn:
- Onze biologische kinderen zijn uit mijn buik geboren
- Ze zijn met duizend draadjes aan mij verbonden en ik heb die oer-gevoelens van een moeder voor ze.
- Mijn kinderen zijn gewoon kinderen, en niet perfect, maar ze hebben doordat ze veilig zijn opgegroeid al een hechtingsrelatie met ons.
Ze hebben niet de emotionele last te dragen die onze bonus kids vaak wel dragen waardoor ook hun gedrag anders, vaak makkelijker (voor ons), is.
- Ze hebben -simpel gezegd- recht op ons als ouders.

Tegen mijn bonus kids zeggen dat er geen verschil is zou liegen zijn.
Tegen mijn eigen kids zeggen dat er geen verschil is zou kwetsend zijn.

Maar is verschil altijd slecht? betekent het "meer" of juist "minder"? "goed"? of "slecht"? is het wel zo dualistisch?
Gisteren ontstond er mooi gesprek tussen de kinderen en mij.

Ik vroeg hen naar hoe zij dit allemaal voelden in ons gezin. De precieze vraag die ik daarover stelde was.
"Vinden jullie dat er veel verschil is tussen jullie en mijn "buik"kinderen? en hoe wij met jullie omgaan?"

De kinderen vonden het logisch dat er verschillen waren, maar mij werd gezegd dat ze dat heel gewoon vonden. niet raar en ook niet vervelend.
1 van de kinderen zei: ik ben uit de buik van mijn eigen moeder gekomen, die gedraagt zich gewoon niet altijd zo dat ik bij haar kan wonen. Maar het is wel mijn moeder, en jij bent ook moeder van (naam eigen kids) en jij gedraagt je wel zo dat ze bij jou kunnen wonen dan doe je ze natuurlijk niet weg"
Een ander kind vroeg: Houd jij denk je meer van hun dan van ons?
Ik antwoordde:
" ik denk dat ik dat het beste met een vraag aan jullie kan beantwoorden:
Wij hebben twee hondjes: van wie houden jullie het meest?"
er viel een stilte.
een meisje zei: "dat weet ik niet hoor dat kun je toch niet zeggen?"
Ik zei: "okee dan vraag ik het zo: wie is het zacht-aardigst? "
unaniem riepen ze : "Demi!" (ons west-highland white terriertje).
ik vroeg: "Wie is het grappigst?"
Weer klonk het antwoord als uit één keel : "Gizmo!"
Ik zei: "dus allebei zijn ze bijzonder? Gizmo is hier al als klein pupje gekomen,
Demi niet die was al wat ouder en had al ergens anders gewoond."
" COOOL !! Demi is het pleeghondje!!!" riep iemand.
ik zei "ja! maar ik houd van allebei evenveel maar op een andere manier.
zoals je van Pizza en Pannenkoeken kunt houden maar ze toch heel anders smaken.
Ik houd van jullie allemaal, en we maken geen verschil in wat jullie mogen, krijgen, en hoe we met jullie omgaan hoop ik maar wel soms door met de eigen kinderen een ouder-kind uitstapje te plannen"
Er wordt instemmend geknikt.
"Onze buik kinderen hebben maar 1 moeder en 1 vader en dat zijn wij, Soms willen ze even iets met ons alleen doen, omdat ze ook recht op ons hebben".
Weer wordt er geknikt. Dit is logisch en dit wordt begrepen. Een jongen zegt "ja maar ik ga ook wel eens naar mijn vader en met hem dan alleen shoppen"

Een hart heeft vele kamers, en zelfs tussen biologische kinderen zit verschil, niet in hoeveel we van ze houden maar in wat ze van ons nodig hebben, en op welke manier we die liefde geven.
De kinderen die bij ons komen op een later moment in hun leven zijn al een weg gegaan, ze zijn gevormd in een ander leven op (soms vele) andere plekken.
We moeten elkaar eerst leren kennen, je houdt niet meteen van de juffrouw aan de kassa , dat is een vreemde voor je. Zo is het ook met de kinderen die hier komen, we zijn nog vreemden voor elkaar. Maar er is een soort liefde dat overstijgend is. Dit is de liefde voor mensen in het algemeen en de wil het juiste te doen. Willen zorgen voor de kwetsbare medemens en deze zo steeds beter leren kennen tot je dichterbij elkaar komt. Bij kinderen heb ik daarvoor niet zoveel tijd nodig als bij een kassajuffrouw ( slecht voorbeeld ik weet het) Kinderen zitten door hun kwetsbaarheid veel sneller in je hart.
Hoe meer nabijheid en betrokkenheid ze van ons voelen, hoe meer ze opengaan.
Niet van hen houden zoals je van je eigen kind houdt is ook respect hebben, een kind HEEFT ouders, ook als er weinig, geen , of slecht contact met die ouders is. Die plek mag je ook helemaal niet innemen. Wel kun je een liefdevolle andere persoon zijn. Zonder verschil te maken als in "beter of slechter" "meer en minder" "lief en liever"

ik besluit mijn overpeinzingen met een uitspraak van onze jongste spruit:
"Mama Ik vind het niet altijd leuk als ze schelden of zelfs schoppen ofzo, Maar ik vind het wel fijn dat ze er zijn ik heb lekker meer mensen om mee te spelen en ik ben trots op ons omdat we dit samen doen!"

Het blijft een punt van aandacht maar ook een mooi proces.
Foto: 1 van onze kinderen kreeg van de gezinshuiscoach een trui met op de rug
"Wijkstraatje" hij draagt hem met trots, want zoals hij zegt: ik ben nu half een wijkstraatje en half van mijn eigen familie










Bekijk deze blog...


Bonuskind : Ik voel mij echt een wijkstraatje

Oudere blogs

Kerstmis
19 2018

zomerfeest
5 juni 2016

Zorgboerderij de Maarhoeve?
31 mei 2016

Bewegen
5 december 2015

een dag uit het leven...
27 november 2015

Tractor
26 oktober 2015

toch nog
13 juli 2015

Zo jammer
2 mei 2015

Zo jammer
2 mei 2015

Jonge Eendjes
1 mei 2015

Jonge talenten
12 april 2015

Dora de wrede?
2 februari 2015

2015
31 januari 2015

Snowy en Dora
2 december 2014

En we krijgen een nieuwsbrief! sept.2014
4 oktober 2014

Het gewone leven begint weer
19 augustus 2014

Het Goede leven
15 juni 2014

Waar te beginnen
10 juni 2014

Waar te beginnen
10 juni 2014

kippige tijden
15 mei 2014

Werk aan de winkel
11 mei 2014

artikel in CNV vakmensen
11 mei 2014

de nieuwe ruimte
28 april 2014

Boontjes
27 april 2014

De ontroering,koningsdag 2014
26 april 2014

Hart Hoofd prijs en de Maarhoeve
24 april 2014

Nieuwe website
23 april 2014

Reddende engelen
8 april 2014

De Maarhoeve in top
3 april 2014

Bezoek, de zon, en stemmen
31 maart 2014

De tuin wordt klaargemaakt
15 maart 2014

JA! we hebben em!!!
14 maart 2014








je hakt geen oude vriend om wanneer je een nieuw terras bouwt. liever bouw je erom heen. Uit dankbaarheid voor alle vrucht die hij al voor ons heeft gedragen en de rijke schaduw op hete dagen heeft hij een ereplek op ons terras


keuken maarhoeve


kerstboom de maarhoeve 2018







Lid van Paletzorg
Lid van ZZP Nederland
Lid van Nationale Hulpgids
Zorgboerderij de Maarhoeve
Marsumerweg 8
9901TP Appingedam
KvK 55687911
Contact
Kris Wijkstra
06 - 40861615
info@zorgboerderij-maarhoeve.nl
Volg de Maarhoeve
Twitter Facebook YouTube Linkedin
© 2014 Zorgboerderij de Maarhoeve