Blog

Het bloed kruipt..overpeinzingen

Geplaatst op 12 november 2019
Het is in pleeggezinnen en gezinshuizen een doorgaand onderwerp van aandacht.
En ook een vraag die mensen mij vaak stellen.
Kun je wel van je pleegkinderen houden? Jullie hebben zelf toch ook kinderen? Merken ze dat verschil dan niet?
Het gezegde gaat immers zo
" Het bloed kruipt waar het niet gaan kan"

Het zijn terechte vragen die we onszelf ook moeten stellen. Ik reflecteer daar dan ook veel op.
Daarbij komen zoveel vragen omhoog waar ik dan uren over na kan denken.
Doe ik mijn eigen kinderen tekort?
Wat doe ik ze aan door kinderen in huis te nemen die soms een flink rugzakje hebben?
Zij hebben er niet direct een keuze in gehad dat wij dit werk doen. Doe ik hen wel recht?
maar ook:
Doe ik mijn bonus* kinderen wel recht? (*wij vinden bonus leuker dan pleeg of gezinshuis kind)
Merken ze verschil? voelen ze zich de minderen? hebben ze het gevoel de reserve-kids te zijn?
En daaruit volgend:
Als je wilt dat ze zich gelijkwaardig voelen, hoe doe je dat dan?
Mijn antwoorden op deze vragen zijn:
ECHT zijn. Realistisch en eerlijk zijn. Er over praten, met de kinderen, met collega's, met je partner en vooral ook met jezelf.

Feiten zijn:
- Onze biologische kinderen zijn uit mijn buik geboren
- Ze zijn met duizend draadjes aan mij verbonden en ik heb die oer-gevoelens van een moeder voor ze.
- Mijn kinderen zijn gewoon kinderen, en niet perfect, maar ze hebben doordat ze veilig zijn opgegroeid al een hechtingsrelatie met ons.
Ze hebben niet de emotionele last te dragen die onze bonus kids vaak wel dragen waardoor ook hun gedrag anders, vaak makkelijker (voor ons), is.
- Ze hebben -simpel gezegd- recht op ons als ouders.

Tegen mijn bonus kids zeggen dat er geen verschil is zou liegen zijn.
Tegen mijn eigen kids zeggen dat er geen verschil is zou kwetsend zijn.

Maar is verschil altijd slecht? betekent het "meer" of juist "minder"? "goed"? of "slecht"? is het wel zo dualistisch?
Gisteren ontstond er mooi gesprek tussen de kinderen en mij.

Ik vroeg hen naar hoe zij dit allemaal voelden in ons gezin. De precieze vraag die ik daarover stelde was.
"Vinden jullie dat er veel verschil is tussen jullie en mijn "buik"kinderen? en hoe wij met jullie omgaan?"

De kinderen vonden het logisch dat er verschillen waren, maar mij werd gezegd dat ze dat heel gewoon vonden. niet raar en ook niet vervelend.
1 van de kinderen zei: ik ben uit de buik van mijn eigen moeder gekomen, die gedraagt zich gewoon niet altijd zo dat ik bij haar kan wonen. Maar het is wel mijn moeder, en jij bent ook moeder van (naam eigen kids) en jij gedraagt je wel zo dat ze bij jou kunnen wonen dan doe je ze natuurlijk niet weg"
Een ander kind vroeg: Houd jij denk je meer van hun dan van ons?
Ik antwoordde:
" ik denk dat ik dat het beste met een vraag aan jullie kan beantwoorden:
Wij hebben twee hondjes: van wie houden jullie het meest?"
er viel een stilte.
een meisje zei: "dat weet ik niet hoor dat kun je toch niet zeggen?"
Ik zei: "okee dan vraag ik het zo: wie is het zacht-aardigst? "
unaniem riepen ze : "Demi!" (ons west-highland white terriertje).
ik vroeg: "Wie is het grappigst?"
Weer klonk het antwoord als uit één keel : "Gizmo!"
Ik zei: "dus allebei zijn ze bijzonder? Gizmo is hier al als klein pupje gekomen,
Demi niet die was al wat ouder en had al ergens anders gewoond."
" COOOL !! Demi is het pleeghondje!!!" riep iemand.
ik zei "ja! maar ik houd van allebei evenveel maar op een andere manier.
zoals je van Pizza en Pannenkoeken kunt houden maar ze toch heel anders smaken.
Ik houd van jullie allemaal, en we maken geen verschil in wat jullie mogen, krijgen, en hoe we met jullie omgaan hoop ik maar wel soms door met de eigen kinderen een ouder-kind uitstapje te plannen"
Er wordt instemmend geknikt.
"Onze buik kinderen hebben maar 1 moeder en 1 vader en dat zijn wij, Soms willen ze even iets met ons alleen doen, omdat ze ook recht op ons hebben".
Weer wordt er geknikt. Dit is logisch en dit wordt begrepen. Een jongen zegt "ja maar ik ga ook wel eens naar mijn vader en met hem dan alleen shoppen"

Een hart heeft vele kamers, en zelfs tussen biologische kinderen zit verschil, niet in hoeveel we van ze houden maar in wat ze van ons nodig hebben, en op welke manier we die liefde geven.
De kinderen die bij ons komen op een later moment in hun leven zijn al een weg gegaan, ze zijn gevormd in een ander leven op (soms vele) andere plekken.
We moeten elkaar eerst leren kennen, je houdt niet meteen van de juffrouw aan de kassa , dat is een vreemde voor je. Zo is het ook met de kinderen die hier komen, we zijn nog vreemden voor elkaar. Maar er is een soort liefde dat overstijgend is. Dit is de liefde voor mensen in het algemeen en de wil het juiste te doen. Willen zorgen voor de kwetsbare medemens en deze zo steeds beter leren kennen tot je dichterbij elkaar komt. Bij kinderen heb ik daarvoor niet zoveel tijd nodig als bij een kassajuffrouw ( slecht voorbeeld ik weet het) Kinderen zitten door hun kwetsbaarheid veel sneller in je hart.
Hoe meer nabijheid en betrokkenheid ze van ons voelen, hoe meer ze opengaan.
Niet van hen houden zoals je van je eigen kind houdt is ook respect hebben, een kind HEEFT ouders, ook als er weinig, geen , of slecht contact met die ouders is. Die plek mag je ook helemaal niet innemen. Wel kun je een liefdevolle andere persoon zijn. Zonder verschil te maken als in "beter of slechter" "meer en minder" "lief en liever"

ik besluit mijn overpeinzingen met een uitspraak van onze jongste spruit:
"Mama Ik vind het niet altijd leuk als ze schelden of zelfs schoppen ofzo, Maar ik vind het wel fijn dat ze er zijn ik heb lekker meer mensen om mee te spelen en ik ben trots op ons omdat we dit samen doen!"

Het blijft een punt van aandacht maar ook een mooi proces.
Foto: 1 van onze kinderen kreeg van de gezinshuiscoach een trui met op de rug
"Wijkstraatje" hij draagt hem met trots, want zoals hij zegt: ik ben nu half een wijkstraatje en half van mijn eigen familie











Bonuskind : Ik voel mij echt een wijkstraatje





Lid van Paletzorg
Lid van ZZP Nederland
Lid van Nationale Hulpgids
Zorgboerderij de Maarhoeve
Marsumerweg 8
9901TP Appingedam
KvK 55687911
Contact
Kris Wijkstra
06 - 40861615
info@zorgboerderij-maarhoeve.nl
Volg de Maarhoeve
Twitter Facebook YouTube Linkedin
© 2014 Zorgboerderij de Maarhoeve