Blog

De boodschappen blues

Geplaatst op 13 november 2019
“Oh dus jullie zijn een pleeggezin? “
Er glijdt een blik over de meute kinderen die achter mij staat in de rij voor de kassa. Het is een lekkere bij elkaar geraapte 'bende' in alle kleuren soorten en maten. Een deel ervan kan onmogelijk uit mijn blonde blauwogige Groningse man en mij -al even blanke hoewel bruinogige brunette met Limburgse roots- zijn voortgekomen.
Ik leg uit dat we een gezinshuis zijn, maar de vrouw -een vage kennis van mijn overleden Limburgse moeder- houdt vol: “Oh zeg wat geweldig dat jullie pleegkindjes hebben genomen, dankbaar werk zeker? “
Ik mijmer in gedachten even over de laatste uitspraak:
"Dankbaar werk"
Ik zou nu eigenlijk moeten zeggen “nou nee niks geen dankbaarheid hoor”
Ik besluit echter te knikken en mijn vage “hm hm” te doen.
Mensen bedoelen het goed en ze geloven er ook in dat pleegzorg, of in ons geval gezinshuis zorg dankbaarheid brengt.
Dat doet het ook wel maar dan vooral bij mij zelf.
Dankbaarheid omdat mijn eigen kinderen een goede jeugd hadden, bij ons in huis, in liefde en stabiliteit.
We zien het zo vaak heel anders.
De vrouw vervolgt. Wat is er nou met die kinderen dat ze bij jou moeten wonen? En blijven ze dan lang?
Ik leg uit dat dit privacy gevoelig is. Ze lijkt dat wel een beetje jammer te vinden maar knikt dan toch begrijpend.
Ik kijk naar m’n bijzondere kids waarvan het blonde Hollandse peenhaartje weer eens ruzie zoekt met onze elf-achtige tengere getinte knul die een vrij kort lontje heeft.
Ik gebaar dat de vrouw me even moet excuseren en grijp in voor elf-jongen afgaat als het bommetje dat hij kan zijn. Peentjesmeisje ziet het als een motie van wantrouwen van mij en besluit haar huil-en-pruil stand aan te zetten. “Ik krijg ook altijd de schuld en iedereen haat mij” giert ze met grote uithalen. Ze stampt de winkel weer in en ik laat haar gaan. Het levert gefronste blikken van andere mensen op en een gemompeld “als die van mij was dan..” van een oudere vrouw die bij de andere kassa staat. Ik reageer er niet op, ik ken Peentjesmeisje en negeren werkt in dit soort situaties bij dit kind het beste weet ik.
Ik richt me tot elf jongen en geef aan dat ik trots ben dat hij zich beheerste, taxeer waar hij 'zit' in z’n emoties en zie aan de licht gespannen kaak dat hij nog te "hoog" zit.
Ik geef hem vijf euro en vraag hem om naar de drogist naast de supermarkt te rennen en even de lekkere thee voor me te halen die ze alleen daar verkopen. Hij moet even uit de situatie zonder het gevoel te krijgen dat hij straf krijgt en de beweging zal hem helpen om de stress weer te laten dalen.
Achter me staat het mokkende peentjesmeisje inmiddels weer in de rij. Ze ziet dat ik haar ook zie en wil haar mond weer openen om zich te beklagen maar ik draai me om en negeer het.
Ze kijkt pruilend naar de grond maar geeft haar verzet op. Wanneer ik heb afgerekend en met het hele spul ( vijf kinderen in het totaal) naar de auto loop zie ik hoe mijn eigen tienerdochter -die bij de auto op ons heeft gewacht- het stokje heeft overgenomen door grapjes te maken en dat peentjes meisje -snel af te leiden door een gebrekkig concentratievermogen- alweer gewoon meedoet.
Elf jongen komt blij terug met de thee en geeft bonnetje en wisselgeld aan mij.
Naast me staat de auto van de kennis die haar kofferbak vult met boodschappen.
Ze kijkt even op en zegt bewonderend. “Wat heb ik een respect voor mensen zoals jullie!”
Ik lach en bedank haar voor het compliment terwijl achter me hard wordt gezongen en gelachen.
“Crisisje bezworen” denk ik.
Hoewel, zie ik peentjesmeisje nu haar middelvinger gebruiken?
Ik deel snel de zitplaatsen anders in en haal elf-jongen en peentjesmeisje uit elkaar. Uit een doosje dat ik snel opdiep uit de boodschappenkrat in de kofferbak tover ik ijsjes.
Het is maar tien minuutjes naar huis, dat red je net op een waterijsje reken ik uit.

Dankbaarheid
Niet van ouders, niet van kinderen. Dat wil ik niet verwachten en is ook helemaal niet nodig of terecht.
Maar wel dankbaarheid in mijn hart.
Ik start de auto onder luid geslurp op de achterbank ( die ijsjes smelten snel..heb ik wel doekjes bij
me? ) en bedank ondertussen in stilte nog even de uitvinders van waterijs en auto s met 7 zitplaatsen.
Wat een vak.









Lid van Paletzorg
Lid van ZZP Nederland
Lid van Nationale Hulpgids
Zorgboerderij de Maarhoeve
Marsumerweg 8
9901TP Appingedam
KvK 55687911
Contact
Kris Wijkstra
06 - 40861615
info@zorgboerderij-maarhoeve.nl
Volg de Maarhoeve
Twitter Facebook YouTube Linkedin
© 2014 Zorgboerderij de Maarhoeve